Bloomberg'in 2021 tarihli haberine göre, dünya genelindeki madenlerin atık alanlarında yaklaşık 43 milyon metrik ton bakır atıl durumda bekliyor. Atıkların cazip olmasının nedeni, yalnızca küresel miktarı değil; keşif, madencilik ve cevher kırma süresine artık gerek duymamaları. Malzeme zaten yüzeyde bulunuyor; geriye yalnızca değerini ortaya çıkaracak uygun işleme ve yönetim kalıyor.
Geçmişte atıklar ekonomik bulunmuyordu, çünkü işlemek için gereken teknoloji henüz verimsizdi. Dönemin talebi de ikincil bir kaynağa gerek bırakmıyordu ve madenciler için en yüksek kalitede üretim için kaynakları tüketmek, atıkları yeniden kırıp işlemek için çaba harcamaktan daha mantıklıydı.
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde (DRC), 1950'lerde başlayan endüstriyel madencilikten dolayı devlete ait Gécamines büyük miktarlarda bakır atığı üretti. Bugün bu atıklar Orta Afrika Bakır Kuşağı'nı tanımlayan unsurlar arasında yer alıyor ve ERG Africa'nın Metalkol roan atık geri kazanım projesine yol açan Kolwezi atıklarını da kapsıyor.
ERG, Metalkol'un atıkları geri kazanmak için dredging ve hidro-sluicing teknolojisi kullandığını, bunun yüksek basınçlı su ile malzemeyi hareketlendirdiğini belirtiyor. Bu, modern teknolojinin ileri düzey çıkarma ve sürdürülebilir, düşük maliyetli çözümler yaratarak madencilerin geçmişteki atıklara yeniden dönmesine nasıl olanak sağladığına dair bir örnek sunuyor.
Şili'deki Minera Valle Central (MVC) da malzemeleri değerli emtialara dönüştürerek yeniden işleyen bir diğer örnek. MVC, 1992'den bu yana dünyanın en büyük yeraltı bakır madeni El Teniente'nin hem yeni hem de eski atıklarından bakır ve molibden geri kazanmak için devlete ait Codelco ile ortaklık yürütüyor. Yenilenebilir enerjiyle işletilen süreç, mineralleri su aracılığıyla çıkarıyor; bunlar atıktan ayrıştırılıp değerli kısımların yüzmesi sağlanıyor. Sektör, ekosistemleri, tarımı ve topluluk sağlığını koruyan bu tür çevreci yöntemlerin önemini vurguluyor.